Kültür ve Yaşam

Oscar ödüllü Weapons’ın yapımcılarından yeni bir korku filmi: Buddy

Efe Teksoy'un Buddy film incelemesi

Sinema Yazarı ve Film Eleştirmeni Efe Teksoy, Casper Kelly imzalı korku-komedi Buddy’yi Alaturka okurları için mercek altına aldı. Doksanların nostaljik programlarını korkunç bir kâbusa dönüştüren film, sevginin zorunlu tutulduğu bir kurgu dünyasının karanlık yüzünü beyazperdeye taşıyor. İşte doksanların nostaljisini tersyüz eden derinlikli bir Buddy film incelemesi.

Delaney Quinn, Tristan Borders, Madison Skyy Polan ve Cristin Milioti, Buddy’de.
Delaney Quinn, Tristan Borders, Madison Skyy Polan ve Cristin Milioti, Buddy’de.

Buddy’nin resmi fragmanı (Roadside Attractions):

Herkes Buddy’yi Sever mi?

Dünya prömiyerini 22 Ocak 2026’da Sundance Film Festivali’nin Gece Yarısı bölümünde yapan Buddy, 28 Ağustos 2026’da Roadside Attractions ve Saban Films aracılığıyla Amerika Birleşik Devletleri’nde vizyona girdi. 3 milyon dolarlık bir bütçeyle çekilen yapım, 27 milyon dolarlık küresel hasılatla yılın sürpriz bağımsız korku filmlerinden biri oldu.

İlham kaynağı ise çocuk televizyonunun en renkli dönemi olan doksanlı yıllar. O yıllarda ekranlar kostümlü dev karakterlerle, konuşan nesnelerle ve bitmeyen şarkılarla doluydu. Amerikan kamu yayıncısı PBS’te, kondüktörü ve konuşan trenleriyle Shining Time Station yayınlanıyordu. Nickelodeon’da Blue’s Clues, mavi bir köpek yavrusunun bıraktığı ipuçlarını küçük izleyicilerle birlikte çözüyordu. İngiltere’de BBC’nin Teletubbies’i, karınlarında televizyon ekranı taşıyan dört sevimli karakteriyle bütün dünyada izlendi. Bu programların ortak bir dili vardı: ışıl ışıl setler, bitmek bilmeyen bir neşe, her bölümde tekrar eden ritüeller ve seyirciye doğrudan seslenen, sevgi dolu bir ev sahibi.

Bu evrenin en tanınmış yüzü ise Barney’ydi. 1992’de PBS’te başlayan Barney ve Arkadaşları’nın kahramanı mor bir dinozordu. Şarkı söylüyor, dans ediyor, küçüklere paylaşmayı ve nazik olmayı öğretiyordu. Her bölüm aynı şekilde kapanıyordu: minikler Barney’ye sarılıp onu sevdiklerini söylüyordu. Ama bu sınırsız neşe çocukları büyülerken yetişkinlerde bambaşka bir duygu uyandırdı. Mor dinozor kısa sürede alay konusu oldu, sayısız parodiye malzeme verdi ve 2002’de TV Guide’ın tüm zamanların en kötü dizileri listesine girdi.

Kendine özgü bir korku-komedi olan Buddy, tam da doksanların bu mirasından besleniyor. Yönetmen Casper Kelly, Cartoon Network için yaptığı tuhaf, kara mizahlı işlerle tanınıyor. 2014’te çektiği Too Many Cooks, sıradan bir sitcom jeneriğini dakikalarca uzatıp kanlı bir kâbusa çevirmiş ve internetin ilk viral kısa filmlerinden biri olmuştu. Bu yapım, onun ilk uzun metrajı. Yapımcılar ona Barney’den esinlenen bir korku filmi önerdiğinde aklına tek bir soru geldi: Sevilmek için yaratılmış bir maskot, maruz kaldığı alayı içine atarsa ne olur?

Oyuncu kadrosunda Cristin Milioti, Delaney Quinn, Patton Oswalt, Michael Shannon, Topher Grace ve Keegan-Michael Key yer alıyor.

Cristin Milioti (Grace), Buddy’de.
Cristin Milioti (Grace), Buddy’de.

Buddy Başlıyor!

Açılış sekansında doksanların klasik çocuk programları gibi giriş yapan eser, önce izleyiciyi tanıdık bir dünyaya davet eder: tüplü televizyonun bulanık görüntüsü, soluk renkler, araya giren alkış efektleri… It’s Buddy! adlı dizinin her bölümü aynı düzende ilerler. Bir grup çocuk şarkı söyler, dans eder, birbirine yardım etmeyi öğrenir. Konuşan bir sırt çantası, bir posta kutusu, neşeli bir tren onlara eşlik eder. Her bölümün sonunda hepsi parlak turuncu tek boynuzlu at Buddy’ye sarılır ve onu ne kadar sevdiklerini anlatan şarkıyı söyler. Jenerik akar, ertesi gün döngü baştan başlar: Her bölümde aynı çark, biraz farklı bir kılıkta yeniden döner.

İlk yarım saat bu bölümleri art arda dizer. Seyirci önce gülümser, sonra bir şeylerin ters gittiğini sezer. Neşe fazla düzenli, sevgi fazla ısrarcıdır. Kelly, Too Many Cooks’ta yaptığını burada bütün bir evrene yayar: tanıdık bir formatı yavaş yavaş içten çürütür.

Neşeli maskotun bir de öbür yüzü var.
Neşeli maskotun bir de öbür yüzü var.

Hayır Diyen Çocuk

Düzeni tek bir itiraz bozar. Josh adlı çocuk bir gün dans partisine katılmak istemez. Bir sonraki bölümde ortada yoktur. Buddy arkadaşlarına onun Elmas Şehir’e gittiğini söyler, Josh’un yerine Hannah adında yeni bir kız gelir. Kimse soru sormaz, şarkılar kaldığı yerden sürer. Ta ki Freddy, Josh’un kitabını çöpte, sayfalarına bulaşmış kan lekeleriyle bulana kadar.

Bu dünyada sevgi bir duygu olmaktan çıkar, bir yükümlülüğe dönüşür. Şovun bütün düzeni tek bir merkeze bağlı: şarkılar, dersler, kucaklaşmalar hep turuncu maskotun sevilmesine hizmet eder. Böyle bir düzende “hayır” demek bir tercih sayılmaz, arıza olarak görülür. Sistem de arızayı kendi bildiği gibi onarır: çocuğu siler, yerine yenisini koyar, yayın kesintisiz devam eder. Bu yüzden şiddet ani bir cinnet gibi değil, programın kendi kurallarının kaçınılmaz sonucu gibi görünür. Dehşet de tam burada başlar: Tehlike dışarıdan gelmez, düzenin kendisinden doğar.

Yönetmen notu bu sezgiyi bir çocukluk anısına bağlar. Kelly küçükken ekrandaki o renkli evrenlerde yaşayan çocukları kıskanırmış: her sorunun sevgi dolu bir maskot sayesinde 22 dakikada çözüldüğü, hiç sıkıcı olmayan bir hayat. Ama zamanla bir şeyler gözüne takılmış. Bu çocuklar hikâyeye uymayı nereden biliyor? Ya istemezlerse? Ona göre asıl dehşet, bize sevgiyle yol gösterdiğini sandığımız bir figürün aslında iyiliğimizi istemediğini yavaş yavaş fark etmekte saklı. Buddy de tam böyle bir figür. Kelly bu durumu, kendini birden zehirli suda bulan bir balığa benzetiyor: Su onun bildiği tek yer, nereye kaçabilir ki?

Brooke Bloom (Dr. Deborah Burr) ve Cristin Milioti (Grace), Buddy’de.
Brooke Bloom (Dr. Deborah Burr) ve Cristin Milioti (Grace), Buddy’de.

Ekranın dışında, gerçek dünyada ise banliyöde sıradan bir hayat akıp gidiyor. Emmy ödüllü Cristin Milioti’nin canlandırdığı Grace’in iki oğlu, sevgi dolu bir kocası ve düzenli bir ev hayatı var. Yine de içini kemiren bir boşluk var: Hayatından bir şeyin eksildiğini hissediyor ama ne olduğunu adlandıramıyor. Kocası Ben bu duyguyu bir kriz belirtisi sayıyor, ona inanmıyor. Grace ise o eksikliğin peşini bırakmıyor. Akşam yemeğinde masadaki boş sandalyeye uzun uzun bakıyor, sanki eskiden orada biri oturuyormuş gibi. Arabanın arka camındaki aile figürü çıkartmalarının önünde duruyor, elini cama uzatıyor: Orada bir figür daha olmalıymış gibi. Sonunda bir medyumun kapısını çalıyor. İzini sürdüğü yol, bir şekilde hep aynı yere, çocukluğun o parlak ekranına çıkıyor. Ekrandaki çocuklar susturulurken gerçek dünyada da bir şey silinmiş gibi. Ama bunu fark eden tek kişi o.

Çocuklar Elmas Şehir yolunda.
Çocuklar Elmas Şehir yolunda.

Elmas Şehir

Hikâyenin en parlak vaadi, Elmas Şehir adlı bir umut diyarı. Buddy’nin anlattığına göre orası iyi çocukların gittiği, ışıltılı bir ödül ülkesi. Umut vaat eden böyle bir hedefe doğru yola çıkmak, sinema seyircisine aslında hiç yabancı değil: Oz Büyücüsü’nde de sarı tuğlalı yolun sonunda Zümrüt Şehir bekler; bütün dileklerin gerçekleşeceği, her yolcunun kurtuluşu bulacağı bir ütopya. Ama Dorothy oraya vardığında büyük büyücünün perdenin arkasına saklanmış sıradan bir adam olduğunu öğrenir. Kurtuluş vaadi, gerçeği gizleyen bir yanılsamaya dönüşür. Elmas Şehir de böyle bir perde: Bir çocuk ortadan kaybolduğunda soruların önünü kesen, herkesi şarkı söylemeye devam ettiren tatlı bir masal. Freddy’nin çöpte bulduğu kitap, o perdeyi aralayan ilk ipucu.

Buddy, ormanın karanlığında.
Buddy, ormanın karanlığında.

Kamera Arkası

Kelly, turuncu bir maskotla korku sinemasına ilk kez Buddy’de girmiyor. Nicolas Cage’li kült film Mandy’deki (2018) sahte reklamın kahramanı Cheddar Goblin’i de o yazmıştı.

Maskotun rengi eleme yoluyla seçildi. Mor zaten olamazdı. Mavi fazla uykulu, kırmızı fazla saldırgan bulundu. Pembe de elendi, çünkü yönetmene göre 90’larda bir çocuk programı erkek bir karakteri pembe yapmazdı. Geriye turuncu kaldı. Projenin çalışma adı ise Arnie’ydi.

Turuncu tek boynuzlu atı tek bir kişi canlandırmıyor. Kostümün içinde Sergey Zhuravsky, “Karanlık Buddy” kostümünün içinde Jonathan Yurco var; Keegan-Michael Key yalnızca sesi veriyor. Key bu sesi bir mozaik gibi kurduğunu anlatıyor, içinde mor dinozorun sesinden de izler var.

Kuklaları Emmy ödüllü kuklacı Devon Hawkes Ludlow tasarladı; konuşan tren Charlie’yi de o canlandırıyor. Görüntü yönetmeni Zach Kuperstein ise Barbarian’ı da çeken isim.

Çekimler Kuzeydoğu Ohio’da yapıldı. Şarkıları Too Many Cooks’un müziğini de yapan Shawn Coleman besteledi, sözlerini Kelly ile Jamie King yazdı. Yönetmen, Sundance’teki gösterimin ardından esin kaynakları arasında The Shining’i saydı ve filmini gülerek “Barney korku filmi” diye tanımladı.

Sundance’ten bu yana konuşulan Buddy, 27 Kasım’da TME Films dağıtımıyla sinemalarda.

İyi seyirler dilerim.

Efe Teksoy

Kaynak: Roadside Attractions ve Mongrel Media basın notları, Sundance Film Festivali, Daily Dead, Rough Draft Atlanta, The Hollywood Reporter

Görseller: TME Films / Mongrel Media / filmin resmi fragmanı

📬 Eyaletinizdeki Türk etkinlikleri, ilanları ve fırsatları her hafta e-postanızda

Ücretsiz. Yalnızca seçtiğiniz eyalete göre: yaklaşan etkinlikler, yeni ilanlar, Türk işletmelerinin kampanyaları ve önemli uyarılar.

Bir haber mi var?

Çevrenizde olan bir gelişmeyi Alaturka'ya WhatsApp'tan bildirin.

Haber bildir
Haber bildir